Bir sokaktan diğerine
Bir kimsesizlikten ötekine
Hiç çarpmadan yürüyordum yalnızlıklara
Sabahçı kahvelerinde uykusuz gözler
Ayılmayı bekleyen zihinler
Dünya dönüyor ben dikili bir taş yalnızlığa
Polis çeviriyor köşe başlarında
Kimliksizliğime aldırmadan bakıyor suratıma
Yirmi dört saat çay kaynatan terlemiş yüzler parlıyor karanlıkta
Tüm yalnızlar yine ayakta
Bir ağaç altı yok sızmaya
Deynekçiler izin vermiyor
Yorulmuş bedenimi park etmeye
Ayakta ölüyorum bu gecede..
Nyeizvestnyi
Ümit Yaşar Oğuzcan-Galata kulesinden atlayarak intihar eden oğlu Vedat için yazdığı şiiridir.Seslendiren:Ceyhun Yılmaz
——————————
Galata Kulesi
6 Haziran 1973
Pırıl pırıl bir yaz günüydü
Aydınlıktı, güzeldi dünya
Bir adam düştü o gün Galata Kulesinden
Kendini bir anda bıraktı boşluğa
Ömrünün baharında
Bütün umutlarıyla birlikte
Paramparça oldu
Bir adam düştü Galata Kulesinden
Bu adam benim oğlumdu
Gencecikti Vedat
Işıl ışıldı gözleri
İçi
Bütün insanlar için sevgiyle doluydu
Çıktı apansız o dönülmez yolculuğa
Kendini bir anda bıraktı boşluğa
Söndü güneş, karardı yeryüzü bütün
Zaman durdu
Bir adam düştü Galata Kulesinden
Bu adam benim oğlumdu
“Açarken ufkunda güller alevden”
Çıktı, her günkü gibi gülerek evden
Kimseye belli etmedi içindeki yangını
Yürüdü, kendinden emin
Sonsuzluğa doğru
Galata Kulesinde bekliyordu ecel
Bir fincan kahve, bir kadeh konyak
Ölüm yolcusunun son arzusuydu bu
Bir adam düştü Galata Kulesinden
Bu adam benim oğlumdu
Küçücüktü bir zaman
Kucağıma alır ninniler söylerdim ona
Uyu oğlum, uyu oğlum, ninni
Bir daha uyanmamak üzere uyudu Vedat
6 Haziran 1973
Galata Kulesinden bir adam attı kendini
Bu nankör insanlara
Bu kalleş dünyaya inat
Şimdi yine bir ninni söylüyorum ona
Uyan oğlum, uyan oğlum, uyan Vedat.
Soğuk şişenin içinden akıp gelen bir kaç damla uykuydu,sen sarhoşun tekiyim sanıyordun,ben sensizlikten uyuyamıyordum yine.
Yatağın yanında ki kül birikintisine aldırma ben yatardım orada sen gelirsen,her şeyin bir yarısı temiz,diğer eşi kullanılmamış,seni bekliyor biraz her şey evde..
Ben seni bekliyorum,bir beklenti içine girmeden,senin aklına gelmediğimi bilerek,seni bekliyorum senin haberin olmıycağını bilerek..
Yani gelmeyişini bekliyorum,yanımda oluşun bir sonsuzluğa eremedi belki ama gelmeyişin hiç bitmeyecek biliyorum,canımı acıtan da bu zaten..
Titreyen sokak lambaları altında bekleyen bir yağmur var beni,seni bekleyen sevgiler,seni bekleyen ben,senin öpeceğin bir dudak beni gece yarıları uykumdan eden..
Nyeizvestnyi
Metronun kapandığı saatlerde yürümek kalıyordu yalnızlığıma,kızılaydan bestekara doğru sürüklüyordum kafamı,kennedy yokuşunda ciğerlerimi açarken rastlıyordum sensizliğe,uzaktan gülümsüyordun çok hoş kokmadığım için yanıma gelmiyordun herhalde,beni sevmemenle alakası olamaz diye düşünüyordum.
Yalnızlık güzel kokular bırakmıyordu üstümde,sigara külü ve biradan oluşuyordu kamuflajım,insanlar uzak duruyordu böylece.
Toplumun en ücra köşelerinde gerçeği saklıyorduk ceplerimizde,özlemekle alakalıydı her şey biraz yine.
Nyeizvestnyi
Gece yarıları ansızın düşen umutlar vardı gök yüzünden,kayan yıldızlara ayak uyduruyordu düşlerim,gerçi başka bir çarem de yoktu bu sensizlikte.
Köşeyi dönen güneş sokağın başında asılı kalırdı hep,yükselişini göremezdim gök yüzüne,kapanan gözlerime mani olmazdım,göz kapaklarımın ardında sen varsın diye.
Uyanılan uykusuzluklar gerçekle düşü kesiştirirdi akşam saatlerinde,yatağın içinde aradığım iki şeyden biriydin sen uyanır uyanmaz,bir çakmağım bir de sen.İkinizi de bulamazdım genelde,ortalama bir hayatın yüksek dozda acılarına bir kısımda sensizlik eklenince,bir üst sınıfa atladım sürünerek dünyanın tozunu alanlar listesinde.
Her şey olağandı,gülümsememi basarken küllüğe,bir kaç şişe sonrasında gerçek olan tek umudum beklerdi sabah saatlerinde,sızmak.
İstekli uykulara sahip olmanın lafı geçmiyordu evde,evde kimse konuşmuyordu.Sesin dışında ki şeylere kulak asmıyordum pek ve sen hiç konuşmuyordun olmadığın yerlerde,yinede fazlasıyla hissettiriyordun yokluğunu,olmayan birine göre.
Nyeizvestnyi
Suskunluğun diline aşinaydı gece,metrodan inen son adam gibi,işimin olmadığı çıkışlara yönelirdim sağlam adımlarla.Ben bir yerlerde unuturdum en güzel cümlemi,kimse yadırgamazdı zaten anlatacak pek kimsede yoktu etrafta.
Tüm balkonlar denize karşı yapılırken,perdeler denize karşı çekilirdi yine.Hissetmek zayıflık göstergesiydi bazı işkence dolu göz altı gecelerinde.
Güneşe yabancılık çekmeye başladım iyice,gündüzler seninle beraber gitti sanırım hayatımdan.
Geceye ait olduğumu mahallenin köpeklerinden anlıyorum artık,kimsenin geçmesine izin vermedikleri sokaklara davet edıyorlar beni karanlık içinde,insanlar yokken onlar kadar özgürüm bende,çaresizliği anlatmanın bir çok yolu vardı ama sensizlik sözlükler tüketti bu gecede.
Sönen sokak lambalarıyla geldi sabah,deniz ayrıldı gök yüzünden ufuk çizgisinde,yol eve uzak sana yakın bir yere götürdü beni yine,kimsesizliğime yürüdüm sabahın içinde..
Nyeizvestnyi
Çalınan bir şiirim daha,yayınla ama altına adımı yaz imzamı yaz bir şeyi yaz kendı adını yazma,emeğe duyguya saygı duy biraz,zaten okunsun dıye yazıyorum,sen kendi imzanla yayınla diye değil.
https://www.facebook.com/permalink.php?id=291704254175289&story_fbid=410072842338429
Şiir
http://mertgulseren.tumblr.com/post/17026677664/simdi-baska-sehirlerdeyiz-boyle-iyi-uzak-olmak-iyi